حدود دو سال پیش، در سفری به مشهد، با آقای رضا میركریمی - نویسنده و كارگردان سینما - همراه شدیم. در راه، صحبت از ساده زیستی رهبر انقلاب - حضرت آیت‌الله خامنه‌ای - شد. آقای میركریمی خاطره‌ای از رهبر معظم انقلاب تعریف كرد كه بسیار جالب و روشنگر بود. به نظرم رسید بیان آن، برای دیگران نیز بتواند روشنگر برخی مطالب باشد.
آقای میركریمی می‌گفت(نقل به مضمون):

كنجكاو شدم بدانم قضیه چیست. از یكی از كسانی كه از آنجا برمی‌گشت، موضوع را پرسیدم. گفت: كسی كه آنجا نشسته، مقام معظم رهبری است.

هم بسیار تعجب كردم و هم خوشحال شدم. به قسمت جلو هواپیما رفتم و از فردی كه معلوم بود محافظ است پرسیدم: می‌شود رفت، با آقا صحبت كرد؟

گفت: بله. قدری صبر كن تا كسی كه پهلوی آقاست، صحبتش تمام شود.
از فرصت استفاده كردم و پرسیدم: چرا آقا با پرواز عمومی به مشهد می‌روند؟!
گفت: آقا فقط سفرهای رسمی دولتی را با پرواز اختصاصی می‌روند. سفرهای شخصی [كه عمدتا هم سفر زیارتی به مشهد است ] را مثل همه مردم، با پروازهای عمومی می‌روند.
پرسیدم: یعنی می‌روند برایشان بلیط هم می‌خرید؟!
گفت: بله. مثل همه مسافرهای معمولی، برایشان بلیط می‌خرند. بدون اطلاع یا تشریفات خاص، می‌آیند سوار هواپیما می‌شوند و راهی می شوند. تازه توی هواپیماست كه خدمه پرواز و مسافران، متوجه حضور ایشان می‌شوند.

صبر كردم تا صحبت نفر قبلی تمام شد. جلو رفتم. خودم را معرفی كردم و .... "

با خود گفتم: از كسی كه عمری را به سادگی و با حداقل امكانات مادی زیسته و اكنون رهبری انقلابی‌ترین نظام‌های سیاسی - و البته مذهبی - جهان را بر عهده دارد، جز این همه ملاحظه و دقت در استفاده از بیت‌المال و قائل شدن مرز و تفاوت بین كار شخصی و كار حكومتی نیز انتظار نمی‌رود. كاش دیگر مسئولان نظام، خاصه آنان كه این لباس مقدس را - كه در حقیقت لباس رسول اكرم (ص) است - بر تن دارند هم، لااقل نصف ایشان، در رعایت مسائل مالی و امكانات بیت‌المال، خدا را در نظر می‌گرفتند و تقوا می‌ورزیدند.